Hoewel de FDA nieuwe allergenen kan toevoegen aan hun richtlijnen voor etikettering, kan een fabrikant nog steeds een verzoekschrift indienen om hun ingrediënt van de lijst te laten verwijderen. Dit is echter alleen van toepassing als er wetenschappelijk bewijs is dat aantoont dat het ingrediënt geen allergische reactie zal veroorzaken die een risico voor de menselijke gezondheid kan vormen.

Met andere woorden, als er bewijs is dat een genoemd allergeen een consument niet in gevaar brengt, is het mogelijk om het van de lijst met allergenen te laten verwijderen. Dit stelt fabrikanten in staat om waardevolle input te leveren voor de richtlijnen, terwijl ze er ook voor zorgen dat allergenen die een aanzienlijk gezondheidsrisico met zich meebrengen, correct worden geëtiketteerd. Als er een nieuw allergeen wordt toegevoegd of verwijderd, moet er een nieuwe versie van een productetiket worden geproduceerd. Dit soort veranderingen is een van de redenen waarom veel fabrikanten vision-inspectiesystemen gebruiken om te controleren of de juiste versie van een etiket aanwezig is. 

Voor plantaardige alternatieven richt de nieuwe richtlijn zich vooral op "waarheid in de etikettering van ingrediënten". Fabrikanten willen hun plantaardige producten aantrekkelijk presenteren voor consumenten. Zo kan een fabrikant de voorkeur geven aan de naam "Vegan Burger" in plaats van "Vegan Burger op basis van soja", maar om eerlijk te blijven in etiketteringspraktijken moeten zij de laatste, specifiekere benaming gebruiken. Omdat veel plantaardige ingrediënten en combinaties geen standaardnamen hebben, is nauwkeurige naamgeving een grotere uitdaging. Hoeveel van een pasteitje moet bijvoorbeeld uit sojabonen bestaan om het een sojabonenpasteitje te mogen noemen? Dit is het soort vraag dat deze richtlijn helpt te beantwoorden.

Het primaire doel is consumenten te informeren over de ingrediënten in het voedsel dat zij kopen. Voor de meeste voedingsmiddelen vereist dit dat fabrikanten gebruikmaken van wat de FDA "gewone" of "gebruikelijke" namen noemt. Veel plantaardige alternatieven hebben echter niet op dezelfde manier een standaardnaam als andere voedingsmiddelen. De ontwerprichtlijn van de FDA is niet gericht op het vaststellen van gemeenschappelijke namen voor plantaardige alternatieven, maar vereist in plaats daarvan de toevoeging van een "identiteitsverklaring". Deze verklaring informeert de consument over de specifieke plantaardige bronnen waaruit de ingrediënten van het product bestaan. Zo moet een alternatief voor yoghurt bijvoorbeeld duidelijk aangeven of het op basis van soja of amandel is gemaakt. Als deze verklaringen onduidelijk of misleidend zijn, kan de fabrikant boetes opgelegd krijgen.

Alle kennis in de wereld is nutteloos als je uiteindelijk het verkeerde etiket op je product plakt. Etiketteringsfouten, met name etiketten met ontbrekende of onnauwkeurige tekst, zijn een belangrijke oorzaak van het product recalls. De FDA geeft geen specifieke eisen aan de manier waarop etiketten moeten worden geïnspecteerd, maar ze stellen wel voor om de inspectie te automatiseren, wat menselijke fouten kan verminderen om de veiligheid van de consument te vergroten. Net als bij andere soorten productinspectie, maakt volledige automatisering van vision-inspectie de inspectie van elk product op de lijn mogelijk. Dit is effectiever en nauwkeuriger in vergelijking met handmatige steekproeven of willekeurige steekproeven. Geautomatiseerde vision inspectiesystemen is een kosteneffectieve oplossing voor het identificeren van verkeerd gelabelde producten en het opsporen van ontbrekende informatie als gevolg van etiketdefecten. Ze kunnen ook worden gecombineerd met andere productinspectiesystemen om de productkwaliteit verder te verbeteren en ruimte te besparen op een productielijn.